Habló Pablo: “Sarria para min é o lugar que marca a miña identidade”
Jessica Fernández
Quen é Habló Pablo?
Despois de pasar toda a miña infancia no deporte, incluso proclamándome varias veces campión galego, recibín unha beca para ir ao centro de alto rendemento e dediqueime a viaxar e a adestrar 5 horas diarias desde moi pequeno; pero sempre me gustou a música. No ano 1995 a miña tía lévame a ver unha película chamada ‘Mentes Perigosas’ e escoito Gangsta's Paradise, momento no que descubro o rap. Gustoume tanto que empezo a escoitalo e con 14 anos comezo a rapear. De feito, facíao no centro de alto rendemento, pero só como pasatempo. Cando remata a miña vida deportiva, volvo á casa e sinto como que non teño ilusión por nada, polo que me poño a rapear en serio e iso dálle sentido á miña vida. Así, comezo a producir discos baixo o nome de Anubis Metal Jack, en 2009 fun teloneiro de Public Enemy, un dos grupos máis importantes da historia do hip-hop, e en 2011 gañei un premio ao Mellor Artista de Rap Independente Español, pero a medida que a cousa se profesionaliza, voume desencantando un pouco e deixo a industria en 2014. Así, paso uns anos escribindo cousas pero sen publicar nada, e volvo en 2022 co proxecto Falou Pablo.
Que diferenza este estilo do anterior?
O que facía antes era máis ortodoxo, eu vén do rap clásico de principios dos anos 2000, e agora fago un rap máis aberto a outros estilos musicais. Ao final, o que fago non se afasta moito da figura dun cantautor, e de feito é un rap que está gustando a xente que a priori pensaba que non lle gustaba o hip hop, descubrindo que son mensaxes universais. Rap significa ‘rhythm and poetry’, ritmo e poesía, e eu sempre trato algo persoal e con temática social. Nas miñas cancións falo da infancia, da nostalxia, dos soños dun neno. O rap é liberdade, é mestizo e é antirracista, xa que abraza a todo o mundo, á xente que vén de abaixo e á que está pasando por momentos difíciles. O rap ten mala prensa porque moito se fala das vidas que se perderon por culpa del, pero pouco das que se salvaron, que son a maioría, como é o meu caso.
Como foi a acollida ao volver ao panorama musical?
Estou moi contento, porque non é fácil, xa non es un neno, e o hip hop non é o mesmo agora que cando tiña 20 anos, pero estou moi contento porque pasaron moitas cousas bonitas. Non me gusta demasiado o discurso triunfalista, pero cumprín algunhas cousas que se me dixesen de neno, teríame feito moita ilusión, e a verdade é que desde a humildade, desde abaixo e desde unha posición ás veces un pouco precaria, vai un conseguindo cousas que ilusionan moito. Por iso, estou esforzándome e loitando por iso; ás horas máis dedicadas é á música, estou ao 100% e o meu obxectivo é que cada vez máis todo se centre na música, pero é certo que non é fácil, sobre todo se es independente e tes que investir para facer as cousas ben: gravar discos custa diñeiro, gravar videoclips custa diñeiro, todo ao final é investimento.
Hai pouco estivo en Sarria.
Si, a verdade é que foi moi bonito, daríame moitísima ilusión porque facía 16 anos que non actuaba en Sarria e a resposta da xente foi moi boa, moi participativa; houbo xente que se acordaba da miña época anterior, entón foi algo moi especial. Daríame moita ilusión actuar en San Xoán, porque teño recordos moi bos da miña infancia no San Xoán de Sarria e sería algo súper especial para min.
Que significa Sarria para vostede?
Sarria para min é o lugar que marca a miña identidade, medrar nun sitio pequeno é algo moi importante no meu día a día, téñoo moi presente e creo que intentar ser humilde marcoume moito, algo que ademais ten que ver co hip hop: vés dun sitio pequeno e intentas medrar. Eu crecín nas Casas dos Mestres, que agora van derrubar e iso dáme unha pena tremenda. Alí gravei o meu videoclip ‘Infancia’, que foi o primeiro tema que saquei ao volver á música. No videoclip, de forma humilde, vense as Casas dos Mestres mesturadas con planos reais da miña infancia. Moitas veces vou alí nostálxico e é como viaxar ao pasado. De feito, no vídeo digo que “algún día derrubarán esas casas, pero entre os escombros seguirán os meus recordos para sempre”. En Sarria fun moi feliz.
Cales son os seus proxectos de futuro?
Estou gravando un disco que sairá este ano, producido por Juan de Dios Martín, un produtor marabilloso que estivo catro veces nomeado aos Grammys. Pero ademais é unha persoa incrible e teño a sorte de poder traballar con el e aprender moito, ademais de que é moi boa persoa. Estou moi ilusionado con ese disco. O 15 de abril sairá unha das cancións de avance, chamada ‘Pa que bailes’. E despois, en 2026 teño unha gran actuación en O Son do Camiño en xuño, en abril estarei en Verín, e iranse pechando máis concertos, que é o que máis me gusta, presentar os meus proxectos en directo. Cada día é diferente, podes cantar a canción mil veces, que cada día é distinto, e sempre pasan cousas moi bonitas, así que estou moi ilusionado.